Home » Kerstkaarten

Ik wil jouw ook laten genieten van mijn kerstfoto met bijbehorend verhaal. Daarom heb ik die speciaal voor jouw op mijn website gezet.
 

Kerstkaart 2016

Zomer2010-kopie2.jpg

De rondreis

 

Buiten is het grijs en grauw. Zo is het al verschillende dagen en de verwachtingen beloven weinig verbetering. Het zijn, zoals men zegt, de donkere dagen voor kerst.

Alhoewel, op het moment dat ik dit schrijf moet de eerste advent nog beginnen. Zelfs de winkels zijn nog niet in de kerststemming. Natuurlijk de kerstballen, kerstbomen en alle andere kerstspullen zijn allang te koop. Maar de sfeer is er nog niet.

Persoonlijk ben ik nog ik de vakantiestemming. Dat is niet zo vreemd. Ik ben net thuis en ik ben nog druk bezig met de fotoreportage.

 

Mijn reis ging dit jaar naar Ethiopië. Daar heb ik een 30-daagse rondreis gemaakt. Zo was ik in staat om een groot deel van het land te zien.

Logischerwijs ben ik ook de kerstfoto gaan zoeken tussen de vakantiefoto’s. Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Want ik heb meer dan 1.000 foto’s gemaakt van heel veel verschillende onderwerpen.

Eén thema zijn de vele kerken en schitterende schilderingen. Ethiopië is in tegenstelling tot haar buurlanden voornamelijk een Christelijk land. Ze zijn zelfs het eerste land dat is overgegaan tot het christendom.

Na wat zoeken is de keuze snel gemaakt. Alleen komt uitgerekend die foto reeds op het voorblad van ons kerkblad (Drieluik). Dus moet ik verder zoeken.

De rotskerken van Lalibela dan? Ze zijn schitterend om te zien. De kerken zijn uitgehouwen uit de rotsbodem. Om ze te zien moet je dus niet omhoogkijken maar afdalen.

Koning Lalibela heeft ze in de 12e eeuw laten bouwen. Hij wilde een nieuw Jerusalem maken midden in zijn rijk. Dan kon voortaan iedereen op bedevaart. Want een pelgrimage naar het echte Jerusalem werd toentertijd door de vele oorlogen steeds gevaarlijker. Daar is wel een link met het heden mee te maken. Alleen niet voor deze kerstkaart.

 

Zal ik iets kiezen uit de natuur? De Ethiopische hoogvlakte is heel groen. Daar wordt nog geploegd met ossenploegen en met een sikkel geoogst.  De laagvlakte is daarentegen juist bedekt met droge savannes. Daar trekken herders met hun kuddes rond. Dan hebben we ook nog eenvoudige dorpjes bezocht met ronde hutjes van hout en leem.

Het is net levende archeologie. Want zo leefde men hier (heel) vroeger ook. Al moet je niet raar opkijken als je opeens een herder ziet met een mobiele telefoon. Verder leveren de plaatjes van ossen, ezels en herders een beeld op van een levende kerststal. Maar door mijn protestantse achtergrond heb ik daar helemaal niets mee.

 

Het laatste deel van mijn vakantie ging door het uiterste zuiden van Ethiopië. Deze streek is beroemd om haar oorspronkelijke stammen. Ik ben daar, politiek incorrect gezegd, op stammensafari gegaan. Ik zeg dat niet omdat ik mij superieur voel. Integendeel, in dat savanne gebied waar zij leven zou ik zonder mijn goedgevulde beurs niet eens kunnen overleven.

Eigenlijk ben ik naar die plek gegaan om mij te verwonderen over hoe verschillend mensen kunnen zijn. Zo maakte ik ook deze kleurrijke foto van een Karo vrouw. Toen ik die nogmaals bekeek, begreep ik pas dat kerst niet draait om kerkgebouwen, kerstversieringen of kerststallen maar om mensen in al haar verscheidenheid.

 Erik Bastiaan – Net

e.bastiaan-net@zonnet.nl

  

Wil je de reportage zien? Dan kunnen we misschien een afspraak maken.

Kerstkaart 2015

 

SCAN0008-1.jpg

Leven in een vulkaan


 Het is laat in de avond. Of is het vroeg in de ochtend als wij ons verzamelen in de hotellobby. Gevoelsmatig is het nog avond. Ik heb namelijk nog niet geslapen. De gids verwelkomt ons daarentegen met ‘good morning’. Het is immers net na middernacht.
Wij, mijn ouders en ik, stappen in de auto en onze chauffeur rijdt ons door de nacht. Buiten is het stil en donker. Wij rijden door steden waar iedereen slaapt, langs afgronden en er komen ons vrachtauto’s tegemoet waarvan de chauffeur hopelijk niet in slaap is gesukkeld. De uren glijden voorbij terwijl ik indommel.
Dan komen we aan in een dorp. Hier stappen we over in een jeep. Buiten zie je overal mensen en voel je de sensatie over wat komen gaat. Na een dolle rit van een uur en een ijzingwekkende steile klim komen aan bij een volle parkeerplaats. Hier is het. Hier gaat het gebeuren.
 Als slaapwandelaars lopen we achter onze gids aan. We moeten nog een stukje naar boven en dan zijn we er. De weg is schaars verlicht en is vol met mensen. Velen hebben een zaklamp meegenomen. Zo ontstaat er een sliert van lichtjes die in het donker omhoog gaan.
Tot onze verbazing staat de top reeds vol met mensen. ‘Het is vandaag helemaal niet druk’, laat onze gids weten.’ In het weekend kom je niet eens van de parkeerplaats af.’ Ondertussen zijn alle blikken hoopvol gericht op het oosten. Daar begint het reeds te schemeren. Of is het licht afkomstig van een grote stad?
Het lange wachten begint. Iedere minuut lijkt wel een uur te duren. Het lijkt wel of er geen einde komt aan de duisternis. Om geen last te hebben van de kou blijf ik wat op en neer bewegen. Je zou haast vergeten dat we in Indonesië zijn. Alleen zijn we nu niet aan het palmenstrand maar hoog in de bergen.
Opeens komt de zon boven de horizon uit. Haar licht straalt door de duisternis en de nacht verdwijnt alsof die nooit heeft bestaan. Onze gids wijst ons naar de hoge Semeru (3.676 meter) en de altijd rokende Bromo. De rijzende zon, de verdampende nevel en de grauwe toppen laat een schouwspel ontstaan dat iedere minuut van kleur en gloed veranderd. Vlug maak ik een aantal foto’s en dan is het voorbij.
Het was een indrukwekkende belevenis. Toch heeft al die schoonheid een bedrieglijke keerzijde. We kijken namelijk naar actieve vulkanen die geregeld met veel geweld uitbarsten. Eigenlijk is dit hele gebied één grote vulkaan en ben je hier nergens echt veilig.
 
Hieraan moest ik denken toen ik de beelden zag van Parijs. Toen vroeg ik mij af: hoe diep is het duister in onze wereld? Is het nog nacht of vroeg in de ochtend? Kunnen we de nieuwe dag reeds zien of zijn we blind voor het licht?
De wereld is mooi. Daar ben ik door mijn vele reizen wel achter gekomen. Maar het kan ook ieder moment op iedere plaats tot een uitbarsting komen.
Zo wordt het kerst 2015. Er is volop licht. Maar is dat van onze hoop op de nieuwe morgen of slechts van de kerstverlichting?
 

Erik Bastiaan – Net
e.bastiaan-net@zonnet.nl