Ik wil jouw ook laten genieten van mijn kerstfoto met bijbehorend verhaal. Daarom heb ik die speciaal voor jouw op mijn website gezet.

Kerstkaart 2021 

Beroemd

Ik kom op tv. Ik word beroemd. Binnenkort kan ik niet meer onopgemerkt over straat lopen. Hoe zal dat zijn?

Natuurlijk, er zijn ontelbaar veel programma’s op de Nederlandse tv-zenders. De lijst van BN’ers is eindeloos lang. Maar als ik zie wie er allemaal op staan dan ben ik blij dat mijn naam er niet tussen staat. 

Mijn debuut is zondag 12 december om 9.20 op Ned 2 bij ‘Zie je zondag’ (ook te zien via ‘Uitzending gemist’). Dat is niet bepaald ‘prime time’ en een uitzending over de kerk is ook niet wat de massa aanspreekt. Het moge duidelijk zijn dat het programma niet echt een kijkcijferkanon is. Maar het heeft wel inhoud en dat vind ik veel belangrijker.

Waarschijnlijk ben ik slechts enkele minuten in beeld. Toch de opnames bij mij thuis duurde twee dagen. Dan was er nog een gesprek vooraf en moest ik nog bij een paar andere gelegenheden aantreden. Kortom tv is hard werken en er is geen tijd voor glitter en glamour.

Beroemd zijn is ook handig om mijn nieuwe verhaal over de avonturen van Maya, (Maya en het kerstspel) te promoten. Dit keer geen boek maar een eenvoudige uitgave.

 

En zo zijn we weer bij de kerst. Mijn overburen zijn momenteel aan de dakgoot een gordijn van lampjes aan het opgehangen. Elders in de straat is ook geen gebrek aan glitter en glamour. Daar doe ik niet aan mee. Ik heb niet eens een kerstboom.

Wel stuur ik ieder jaar een kerstkaart met eigen foto. Die kies ik uit mijn opnames van het afgelopen jaar. Al zoekend zie ik het jaar voorbijgaan. Het heeft in januari gesneeuwd. Was ik reeds vergeten. Zit daar een leuke kerstfoto tussen? Vast. Of kies ik voor het voorjaar? Ik heb een leuke herfstfoto. Er was ook nog hoogwater. Is daar een verhaal van te maken? Verder heb ik veel foto’s van bloemen. Vooral wilde orchideeën zijn mijn favoriet.

Het ligt voor de hand om een foto te kiezen die iets te maken heeft met de filmopnamen of met mijn nieuwe Maya uitgave. Toch iedere keer als ik door mijn albums blader wordt mijn aandacht getrokken door deze foto. Deze heb ik gemaakt op de Brunssummerheide. Specifieker gezegd op de zandverstuiving nabij de Rode Beek.

De foto is reeds gebruikt als voorblad voor ons kerkblad ‘De Drieluik’. Het is een atypische kerstfoto.  Maar dat doe ik ieder jaar. Het is er wel een met een verhaal.

De foto straalt eenzaamheid en verlatenheid uit. Je voelt de donkere wolken die zich dreigend samenpakken, er is geen ontsnappen aan. Toch zijn er ook lichtpuntjes. Er is hoop. Ik denk dat ik zo met deze foto het afgelopen corona jaar met alle beperkingen, ellende en verwachtingen in het kort heb samengevat.

 

Voor wat er nog meer is gebeurd dit jaar kun je op tv eindeloos veel terugblikken kijken. Zelf heb je natuurlijk ook de nodige herinneringen, negatief en positief. Toch kijk ik liever hoopvol vooruit. Niet met de gedacht om beroemd te worden maar om jou weer te ontmoeten. Die gedachte past, volgens mij, het beste bij kerst.

 

Vredige kerstdagen en een coronavrij nieuw jaar,

Erik Bastiaan – Net

e.bastiaan-net@zonnet.nl

 

Kerstkaart 2020

De vliegden

Eenzaam loop ik over de Brunssummerheide terug naar huis. Even een rondje gemaakt. Dat doe ik iedere dag, weer of geen weer. Daarbij ga ik geregeld over de hei of ik pak een andere route. Er is vanuit mijn huis meer dan genoeg keus.

Wat dat betreft is dit jaar niet anders dan vorige jaren. Alleen zijn dit jaar de stille plekken minder stil. Zelfs door de weeks is het in de bossen en de velden drukker als normaal. Het is echt opvallend.

De reden is logisch. Want waar kun je anders naar toe als shoppen, buitenlandse vakantie en festivals niet mogelijk zijn. In één klap maakte ons leven op de automatische piloot van druk bezig zijn om druk bezig te zijn plaats voor de stilte in de stilte.

Ik had zelf ook al een lijst voor dit jaar opgesteld. Ik wilde naar Het Rijksmuseum, op vakantie en meedoen met de Heuvelland4daagse. Aangevuld met de vele evenementen die hier plaatsvinden.  Misschien was niet alles mogelijk. Maar toch wilde ik de lijst aan het eind van het jaar eerder langer dan korter hebben.

Ik dacht daar niet bij na. Juist daarom kan deze crises misschien geen kwaad. Het stemt tot nadenken en laat je zoeken naar alternatieven. Zo zijn we massaal gaan thuiswerken, de kerkdienst gaat online en de bordspelen zijn niet aan te slepen.

Dat is een grote verandering in ons doen en laten. Toch zijn we echt zoveel veranderd? Of gaan we straks gewoon weer gewoon op de oude voet verder?

 

Na een korte klim kom ik op een plateau. De wind heeft hier altijd vrij spel. Ondertussen is de zon aan het ondergaan en begint het af te koelen.

Ik loop langs een vliegden die hier eenzaam en alleen staat. Het is gewoon een grove den. Daarmee zijn alle bossen in dit gebied vol geplant. Tussen die andere bomen hoort deze boom te staan. Het is niet voor niets een echte bosplant.

Geldt dat ook niet voor ons. Meer dan eens zijn we dit jaar geïsoleerd geraakt. Terwijl we niet zonder contact met anderen kunnen. Ik weet niet hoe het jou vergaat maar zelfs voor mij, als autist, is het wel erg stil.

Zwijgend loop ik door. De zon staat op het punt om onder te gaan. Spoedig is het donker en de wind verspreid reeds de eerste winterkou. Nog even verwarmt de gloed van de avondzon mijn gezicht. Het laat de eenzame vliegden stralen in het goudenlicht.

Het verstilde beeld beschrijft het jaar, koud en eenzaam, beschenen in het avondlicht. In het duister loop ik naar huis terug en ondanks alles brandt nog steeds het hoopvolle licht van het nieuwe jaar in mijn hart.

Erik Bastiaan – Net

e.bastiaan-net@zonnet.nl

www.erik-bastiaan-net.jouwweb.nl

Kerstkaart 2019

Selfie

Een kerstkaart met een versierde boom. Hoe clichématig wil je het hebben. Als je goed kijkt zie je in de weerspiegeling van de kerstballen dat het een selfie is. Heel modern. Het moet niet gekker worden.

De tijd van verre vakanties is (vooralsnog) voorbij. Dus moet ik het dichterbij huis zoeken. Wat dan? Een foto van mijn nieuwe badkamer? Nee, dat is net iets te dichtbij en mist iedere kerstsfeer.
In het verleden gebruikte ik de boekcover van mijn nieuwste boek. Die maakte ik van mijn eigen foto’s. Hoe persoonlijk wil je het hebben.
Onlangs kwam mijn zevende boek (Maya, en de verdwenen eenhoorn) uit. De tweede uitgave uit mijn kinderboekenserie over de avonturen van Maya. Met op de cover een tekening van, inderdaad, een eenhoorn. Alleen heeft zo’n mythologisch dier niets met de kerst van doen. Natuurlijk heb ik fantasie genoeg om een link te kunnen verzinnen. Dat is een handig talent bij het schrijven van kinderboeken maar niet bij het schrijven van een kerstverhaal.

Van alle foto’s die ik afgelopen jaar heb gemaakt bleef uiteindelijk deze selfie over. An sich kan het geen kwaad om eens kritisch naar je zelf te kijken. ‘Ken je zelf’ wordt niets voor niets in de Griekse filosofie als hoogste wijsheid beschouwd. Alleen selfies maak je om anderen naar jou te laten kijken. De fotogenieke achtergrond en andere personen dienen louter om jezelf op te hemelen.
De foto is gemaakt tijdens de ouderenkerst in De Ark. Deze foto had ik natuurlijk ook tijdens de dienst op kerstavond of kerstochtend kunnen maken. Kerst is voor mij als fotograaf een drukke tijd. Uitgerekend bij mij thuis had ik de foto niet kunnen maken want ik heb geen kerstboom. Hoe dan ook kerst vier je samen met familie en vrienden. Met lekker eten, veel cadeaus en met de tot vervelens toe gedraaide ‘Last Christmas’, ‘Dreaming of a White Christmas’ en alle andere verplichte evergreens.
Als op een gegeven ogenblik de kerst iets te veel van het goede wordt, kijk dan eens in de spiegeling van een kerstbal. Dan zie je je zelf in een lachspiegel. Lach maar eens om jezelf en de drukte die we van de kerst hebben gemaakt.

Kerstkaart 2018

Zonnebloem

Normaal gebruik ik voor mijn kerstkaart een vakantiefoto. Dit jaar is dat niet anders. Ik heb de hele zomer doorgebracht in ‘Tuinesia’. Dat was de verste plek die ik met mijn ziekte kon bereiken.

Daar bloeide ook deze zonnebloem. Toen ik hier kwam wonen heb ik er eentje geplant en uit het zaad komt ieder jaar spontaan weer nieuwe planten. Ik hoef er verder niets aan te doen behalve dan dat ik deze zaailing op een centralere plek in mijn tuin heb gezet.
Het was alleen jammer dat ik er uitsluitend ’s ochtends en laat in de middag van deze schoonheid kon genieten. Overdag was de zomerzon te fel voor mij. Dat geldt natuurlijk voor bijna iedereen. Alleen werd dat effect bij mij nog versterkt door de bijwerkingen van mijn medicijnen.
Dus bleef ik noodgedwongen binnen en ging ik schrijven. Daar heb ik me goed mee geamuseerd. Inmiddels heb ik al het nodige geschreven. Daaruit vloeit binnenkort het boekje ‘Maya en het mysterieuze bos’ uit voort. De eerste uit een hele reeks. Als voorblad heb ik de foto van de zonnebloem genomen. Het is vrolijk en kleurrijk. Dat past bij het boek, het is namelijk een kinderboek.
Ik ben begonnen met schrijven toen ik in het ziekenhuis lag. Waar kun je beter dromen over een kinderlijke fantasiewereld dan op zo’n fantasieloze plek. Overigens geen kwaad woord over de verzorging, dokters en verpleegsters. Die was gewoon goed. Alleen voelde ik me er niet echt thuis. Dat laatste schijnt dan weer een gezond teken te zijn.

Het ziet er naar uit dat ik dit jaar thuis kerst kan vieren. Dat was vorig jaar wel anders. Wat niet anders zal zijn, zijn de typische kerstslogans zoals ‘Vrede op aarde’, ‘Zalige dan wel Prettige Kerstdagen’ en ‘Al het goede’.
Deze vrome wensen komen bij iedere kerst spontaan op en zijn helaas na de kerst zo weer verdwenen, net als de zonnebloemen in de zomer. Ik heb niets tegen deze mooie woorden. Integendeel, ik zou zeggen: leef erna! Alleen als na de feestdagen de realiteit weer terugkeert dan vergeten we de woorden weer o zo gemakkelijk.
Maar als in het voorjaar de bloemen weer ontwaken. Denk dan aan het licht van de zon die dit mogelijk heeft gemaakt en denk dan ook aan het licht van de kerst die vrede mogelijk maakt.

 

Erik Bastiaan – Net
e.bastiaan-net@zonnet.nl

Kerstkaart 2016

De rondreis

 

Buiten is het grijs en grauw. Zo is het al verschillende dagen en de verwachtingen beloven weinig verbetering. Het zijn, zoals men zegt, de donkere dagen voor kerst.

Alhoewel, op het moment dat ik dit schrijf moet de eerste advent nog beginnen. Zelfs de winkels zijn nog niet in de kerststemming. Natuurlijk de kerstballen, kerstbomen en alle andere kerstspullen zijn allang te koop. Maar de sfeer is er nog niet.

Persoonlijk ben ik nog ik de vakantiestemming. Dat is niet zo vreemd. Ik ben net thuis en ik ben nog druk bezig met de fotoreportage.

 

Mijn reis ging dit jaar naar Ethiopië. Daar heb ik een 30-daagse rondreis gemaakt. Zo was ik in staat om een groot deel van het land te zien.

Logischerwijs ben ik ook de kerstfoto gaan zoeken tussen de vakantiefoto’s. Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Want ik heb meer dan 1.000 foto’s gemaakt van heel veel verschillende onderwerpen.

Eén thema zijn de vele kerken en schitterende schilderingen. Ethiopië is in tegenstelling tot haar buurlanden voornamelijk een Christelijk land. Ze zijn zelfs het eerste land dat is overgegaan tot het christendom.

Na wat zoeken is de keuze snel gemaakt. Alleen komt uitgerekend die foto reeds op het voorblad van ons kerkblad (Drieluik). Dus moet ik verder zoeken.

De rotskerken van Lalibela dan? Ze zijn schitterend om te zien. De kerken zijn uitgehouwen uit de rotsbodem. Om ze te zien moet je dus niet omhoogkijken maar afdalen.

Koning Lalibela heeft ze in de 12e eeuw laten bouwen. Hij wilde een nieuw Jerusalem maken midden in zijn rijk. Dan kon voortaan iedereen op bedevaart. Want een pelgrimage naar het echte Jerusalem werd toentertijd door de vele oorlogen steeds gevaarlijker. Daar is wel een link met het heden mee te maken. Alleen niet voor deze kerstkaart.

 

Zal ik iets kiezen uit de natuur? De Ethiopische hoogvlakte is heel groen. Daar wordt nog geploegd met ossenploegen en met een sikkel geoogst.  De laagvlakte is daarentegen juist bedekt met droge savannes. Daar trekken herders met hun kuddes rond. Dan hebben we ook nog eenvoudige dorpjes bezocht met ronde hutjes van hout en leem.

Het is net levende archeologie. Want zo leefde men hier (heel) vroeger ook. Al moet je niet raar opkijken als je opeens een herder ziet met een mobiele telefoon. Verder leveren de plaatjes van ossen, ezels en herders een beeld op van een levende kerststal. Maar door mijn protestantse achtergrond heb ik daar helemaal niets mee.

 

Het laatste deel van mijn vakantie ging door het uiterste zuiden van Ethiopië. Deze streek is beroemd om haar oorspronkelijke stammen. Ik ben daar, politiek incorrect gezegd, op stammensafari gegaan. Ik zeg dat niet omdat ik mij superieur voel. Integendeel, in dat savanne gebied waar zij leven zou ik zonder mijn goedgevulde beurs niet eens kunnen overleven.

Eigenlijk ben ik naar die plek gegaan om mij te verwonderen over hoe verschillend mensen kunnen zijn. Zo maakte ik ook deze kleurrijke foto van een Karo vrouw. Toen ik die nogmaals bekeek, begreep ik pas dat kerst niet draait om kerkgebouwen, kerstversieringen of kerststallen maar om mensen in al haar verscheidenheid.

 Erik Bastiaan – Net

e.bastiaan-net@zonnet.nl

  

Wil je de reportage zien? Dan kunnen we misschien een afspraak maken.

Kerstkaart 2015

 

Leven in een vulkaan


 Het is laat in de avond. Of is het vroeg in de ochtend als wij ons verzamelen in de hotellobby. Gevoelsmatig is het nog avond. Ik heb namelijk nog niet geslapen. De gids verwelkomt ons daarentegen met ‘good morning’. Het is immers net na middernacht.
Wij, mijn ouders en ik, stappen in de auto en onze chauffeur rijdt ons door de nacht. Buiten is het stil en donker. Wij rijden door steden waar iedereen slaapt, langs afgronden en er komen ons vrachtauto’s tegemoet waarvan de chauffeur hopelijk niet in slaap is gesukkeld. De uren glijden voorbij terwijl ik indommel.
Dan komen we aan in een dorp. Hier stappen we over in een jeep. Buiten zie je overal mensen en voel je de sensatie over wat komen gaat. Na een dolle rit van een uur en een ijzingwekkende steile klim komen aan bij een volle parkeerplaats. Hier is het. Hier gaat het gebeuren.
 Als slaapwandelaars lopen we achter onze gids aan. We moeten nog een stukje naar boven en dan zijn we er. De weg is schaars verlicht en is vol met mensen. Velen hebben een zaklamp meegenomen. Zo ontstaat er een sliert van lichtjes die in het donker omhoog gaan.
Tot onze verbazing staat de top reeds vol met mensen. ‘Het is vandaag helemaal niet druk’, laat onze gids weten.’ In het weekend kom je niet eens van de parkeerplaats af.’ Ondertussen zijn alle blikken hoopvol gericht op het oosten. Daar begint het reeds te schemeren. Of is het licht afkomstig van een grote stad?
Het lange wachten begint. Iedere minuut lijkt wel een uur te duren. Het lijkt wel of er geen einde komt aan de duisternis. Om geen last te hebben van de kou blijf ik wat op en neer bewegen. Je zou haast vergeten dat we in Indonesië zijn. Alleen zijn we nu niet aan het palmenstrand maar hoog in de bergen.
Opeens komt de zon boven de horizon uit. Haar licht straalt door de duisternis en de nacht verdwijnt alsof die nooit heeft bestaan. Onze gids wijst ons naar de hoge Semeru (3.676 meter) en de altijd rokende Bromo. De rijzende zon, de verdampende nevel en de grauwe toppen laat een schouwspel ontstaan dat iedere minuut van kleur en gloed veranderd. Vlug maak ik een aantal foto’s en dan is het voorbij.
Het was een indrukwekkende belevenis. Toch heeft al die schoonheid een bedrieglijke keerzijde. We kijken namelijk naar actieve vulkanen die geregeld met veel geweld uitbarsten. Eigenlijk is dit hele gebied één grote vulkaan en ben je hier nergens echt veilig.
 
Hieraan moest ik denken toen ik de beelden zag van Parijs. Toen vroeg ik mij af: hoe diep is het duister in onze wereld? Is het nog nacht of vroeg in de ochtend? Kunnen we de nieuwe dag reeds zien of zijn we blind voor het licht?
De wereld is mooi. Daar ben ik door mijn vele reizen wel achter gekomen. Maar het kan ook ieder moment op iedere plaats tot een uitbarsting komen.
Zo wordt het kerst 2015. Er is volop licht. Maar is dat van onze hoop op de nieuwe morgen of slechts van de kerstverlichting?
 

Erik Bastiaan – Net
e.bastiaan-net@zonnet.nl